John Verschuren

John Verschuren…  uit Breda in 1970 naar Zeeland gekomen, naar New Zeeland (lees Zeeuwsch-Vlaanderen) zoals hij het nu cynisch zegt, als kunst missionaris.

In de Asseneder polder in België met zijn atelier, maar wonend in Sas van Gent.

Na 2 jaar naar IJzendijke verhuist, Watervliet. Sas van Gent wilde de BKR niet toepassen, de gemeente Oostburg wel. Was zelfs gebaseerd op een advies van de kunstaankoop commissie van Oostburg. Na ca 2 jaar werd John echter toch getrokken door een groter dorp, namelijk Terneuzen. Daar was ruimte voor 1 BKR persoon en John mocht zich daarmee de gelukkige voelen.

Toen de BKR in 1981 werd opgeheven dreigde de bijstand, maar John hield zijn eigen hoofd boven water door diverse particulier opdrachten te verwerven en te aanvaarden.

Wel zijn via de BKR veel werken van hem verspreid over heel Nederland te zien en te zien geweest. Gebrek aan productiviteit kan hem niet worden verweten. Ook bij Rijkswaterstaat kom je zijn werken tegen.

 

Erotiek in de kunst, als echt mannetje zijn er voor hem steeds fases geweest in zijn werk om het meest simpele (of behoeftige) van de mens uit te beelden. Gewoon menselijk dus. Alleen een creatieve geest geeft er dimensies aan. Banaal of Ironisch, schokkerend of strelend.

Nog op de LTS vertoevend maakte hij tekeningen waarvan zijn moeder vond dat hij die maar moest verscheuren. Zijn vader vernietigde in de oorlogsperiode een doek van hem gemaakt op verduisteringsgordijn uit angst voor represailles van de Duitsers. Maar ook na de kunstacademie heeft John het puberale en protesterende nooit weg kunnen laten uit zijn werk, maar ook niet uit zijn handelen. In Terneuzen is hij altijd als enigszins controversioneel beschouwd. Elders kreeg hij grote erkenning, of met beklede flatgebouwen (Van Gogh Maastricht), of met monumenten of beeldmerken voor diverse politiekorpsen..

Terneuzen moest alles dubbel beraden, zelfs als ze iets aangeboden kregen van John. Er waren wel galerieën en tentoonstellingen, maar menig kunstwerk van John werd te confronterend of te duur bevonden. Soms vertoefde John dan protesterend op de stoep van zo’n tentoonstelling. Wel goed genoeg voor een wandbekleding van een flat van de Woningbouwvereniging en dan klachten krijgend over de opdracht van collega-kunstenaars en dan de eis, nadat het jaren aan weer en wind is blootgesteld, om het op te knappen omdat het de tand des tijds onvoldoende heeft weerstaan…..

John liet beton aanrukken om het wapen van de gemeente Terneuzen uit te beelden, gratis aangeboden aan de gemeente, maar de gemeente had er nog geen atlas voor over. John heeft het toen maar met zijn illusies in het kanaal verdronken.

 

Het speelse komt toch uiteindelijk tot uitdrukking in zijn zeventigste jaar. Er vooruit komen dat gedachten en beelden het menselijke van emoties kunnen en mogen bevatten, erotisch, cynisch, ironisch. Iets van nu of anders nooit. Eindelijk het presenteren zonder op de barricade te staan van de persoon zelf. In al zijn fases en gradaties zie je de tijd in de werken verstrijken. Zie het meest recente in zwart met blauwdrukken uit het verleden.